September 2017

Vandaag is het 28 september 2017 en ik ben in Sanur, op ongeveer 80 km afstand van de Gunung Agung, die al enige dagen op uitbarsten staat. Het is vreemd dat er vanuit Nederland allerlei berichten binnen komen, maar dat we hier op Bali eigenlijk geen notie hebben wat er nu precies aan de hand is. De magma zit nu op 1000 meter van de top en in een straal van 12 km is Gunung Agung ontruimd. De alarmfase is al dagen in stand. Tot nu toe is er nog niets gebeurd, maar er wordt nog steeds verwacht dat hij gaat ontploffen. Vreselijk voor de bewoners van de dorpen die gevaar lopen, maar hulp is aanwezig en je kan de natuur nu eenmaal niet tegenhouden.

Nu dan een update van mijn reis naar Bali. Door verschillende oorzaken hebben een aantal sponsors hun jaarlijkse bijdrage gestopt. zodat wij nu nog voor 8 kinderen een sponsor zoeken. Natuurlijk gaan wij hard aan het werk om voor deze kinderen  een nieuwe sponsor te zoeken. En als de sponsor ons verlaat, dan betaalt de stichting voor dit jaar de school voor het kind.

Op 17 augustus ben ik aangekomen op Bali voor het jaarlijkse bezoek aan de kinderen, ouders en scholen om te checken of iedereen nog naar school gaat, en het geld te overhandigen.  Eerst naar Ubud, waar wij 4 kinderen sponsoren. Hier was alles in orde, zodat ik op maandagmorgen om zes uur in de taxi zat om naar Pancasari te gaan. Hier ben ik eerst op de SD 1 geweest, en zoals altijd had Iluh alles perfect geregeld. Het blijft toch elk jaar weer een feestje om alle kids met hun ouders te mogen ontmoeten. Om 10.00 uur op weg naar SD 3 en ook daar waren al veel ouders aanwezig. Jammer genoeg had de leraar die ons daar begeleidt het niet helemaal goed begrepen. Hij had alle formulieren waar de kinderen een tekening op zouden maken nog in zijn bezit. Niet van te voren uitgedeeld, zoals de afspraak was, dus we hadden geen tekeningen. Dus hebben we een tweede bezoek moeten plannen, zodat ze alsnog een tekening klaar konden hebben en we ook voor deze kinderen het sponsorgeld konden overhandigen.

Daarna waren de junioren en senioren in Pancasari aan de beurt. Hier kwamen we dit jaar met een speciale missie: het overhandigen van 10 laptops aan een aantal studenten. Onze contactpersoon in Pancasari, Gita, had op ons verzoek een tiental laptops aangeschaft, die we konden kopen dankzij een gulle gift van een Nederlandse stichting. Deze laptops krijgen de studenten in bruikleen. Als ze van school gaan, worden ze weer ingeleverd en kunnen we deze aan andere studenten te leen geven. In Pancasari konden we drie jonge dames heel blij maken met deze onverwachte gift. Aan het eind van de middag ging de reis verder naar Kalibukbuk (Lovina), om vanuit daar heel veel kinderen te ontmoeten die in deze regio wonen.  Zo ben ik in de volgende dagen op bezoek geweest op de volgende scholen:  SD 1-2-4 Kalibukbuk /SD 1 Anturan, junioren en senioren van Kalibukbuk en ook scholen in verschillende kleine bergdorpen in deze regio.De 7 resterende laptops hebben ook allemaal een nieuwe eigenaar gevonden.  En wat waren ze er blij mee. Het heeft  mij ontroerd dat je met een gift mensen zo blij kan maken. Een hartelijk DANK JE WEL aan deze sponsor die niet bij naam genoemd wil worden.

De dankbaarheid is groot van alle ouders en als jullie een brief met tekening hebben ontvangen met een dank je wel aan de stichting, weet dan dat het een dank je wel is aan jullie als sponsor. Zonder jullie jaarlijkse bijdrage,  zou het voor vele kinderen onmogelijk zijn om naar school te kunnen gaan. De ouders die het wel voor elkaar zouden krijgen om hun kind naar school te laten gaan, lenen dan vaak geld bij de plaatselijke bank, waar weer heel veel rente op betaald moet worden.  Zodat ze later weer in de problemen zouden komen. Toen op weg naar Padangbay waar ik nog 11 kids heb ontmoet. Ook hier was alles goed geregeld en zijn ze zo blij met de hulp aan hun kinderen die gegeven wordt uit verschillende landen. Want we hebben momenteel sponsoren uit Europa en familie uit de USA. Ik ben tijdens mijn trip ook een paar dagen opgetrokken met Alita, Sigrid en Arthur, alle drie sponsoren van onze stichting.  Het was fijn om samen met hen verschillende uitstapjes te maken in het nog steeds mooie maar steeds drukker wordende Bali. Ik heb het erg gewaardeerd!!

Tijdens mijn eerste week op Bali ben ik tijdens het lopen uitgegleden en heb mijn kuit van mijn rechterbeen lelijk bezeerd. Ik kon er niet meer op staan en ben na een telefoontje aan vrienden van het strand opgehaald met de motor. Nu bijna 5 weken later lig ik nog vaak op bed met een steunkous en met mijn been omhoog. Ik kan gelukkig weer pijnloos lopen maar er zit toch nog wel veel vocht in been en kuit. Zaterdag vertrek ik weer naar Nederland zodat ik op zondag 1 oktober veilig hoop te landen op Schiphol, waar mijn lief mij weer ophaalt.

Namens alle vrijwilligers op Bali en ons voltallig bestuur wil ik jullie allen bedanken voor jullie bijdrage en mailtjes en appjes die ik heb mogen ontvangen tijdens deze reis.

Salaam, Tjeerd van Dijk